logo

Welcome to Wellspring

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.
Working Hours
Monday - Friday 09:00AM - 17:00PM
Saturday - Sunday CLOSED
From Our Gallery
Top
seeeing

To ανάλαφρο βλέπειν και το ταλαιπωρημένο σκέπτεσθαι

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on Twitter

Σήμερις παρατήρησα κάτι πολύ σημαντικό με αφορμή τα προσφυγικά.. παρατήρησα πόσο πιο νωθρή γίνεται μερικές φορές η δράση μου, πόσο πιο μηχανική, σε σχέση με εκείνες τις πρώτες μέρες (πριν ένα χρόνο) που τους πρωτοείδαμε στο Δημοτικό Πάρκο της Χϊου. Εκείνες τις μέρες οι πρόσφυγες ήταν δίπλα μας, τους νιώθαμε, τους βλέπαμε, η καρδιά μας δενόταν κόμπος. Αυτό το άμεσο βλέπειν έφερνε μεγάλη χαρά στο να τους περιποιείσαι, να τους πηγαίνεις φαγητό, να τους βρίσκεις ρούχα κοκ. Αυτή η χαρά, η ανάλαφρη αίσθηση δεν γινόταν αντιληπτή μόνο σε μένα αλλά και σε πολλούς αλληλέγγυους. Μετά άρχισαν να τους μεταφέρουν σε μέρη άλλα, όχι τόσο κοντά στην κοινή θέα. Νομίζω ότι η χαρά χάθηκε, η πηγαιότητα και ο αυθορμητισμός πήγε περίπατο, νομίζω ότι άρχισε πια να λειτουργεί η ιδέα ότι θα έπρεπε να σταθούμε αλληλέγγυοι σε αυτούς, ότι αυτό είναι το πρέπον, το σωστό, ή με πιο ομορφα λόγια, αυτό είναι το ανθρώπινο.

Και τότε παρατηρήθηκε πια ότι η αλληλεγγύη δεν ήταν ποτέ πια τόσο ανάλαφρη, ξέγνοιαστη, χαρούμενη. Υπήρχε βάρος, υπήρχε απογοήτευση, κούραση, ρουτίνα, στόχοι, ικανοποιήση, περηφάνια κοκ. Αφού δεν ήταν το βλέπειν που κινητοποιούσε τη δράση, τι ήταν αυτό που μας έκανε να στεκόμαστε αλληλέγγυοι δίπλα τους; Είναι προφανές ότι το ιδανικό, το ιδεώδες της αλληλεγγύσης ήταν το καύσιμο της δράσης.. ήταν το σκέπτεσθαι που πλέον κινούσε τους αλληλέγγυους. Παρατήρησα ωστόσο ότι όσες φορές βοηθούσα επειδή πχ διάβαζα ότι χρειάζεται κάποια βοήθεια η όλη κίνηση των αλληλέγγυων και όχι μηχανικά, μια ή δύο φορές τη βδομάδα επειδή έτσι πρέπει, ξανά η δράση μου γινόταν ανάλαφρη.. τις φορές που διάβαζα μηνύματα τύπου “SOS, στην κουζίνα είναι μόνο δύο άτομα και δεν μπορούν να σερβίρουν 1000 μερίδες” και πήγαινα να βοηθήσω, τότε η αίσθηση ξαναήταν ανάλαφρη, ανέμελη.

Το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει και σε σχέση με οτιδήποτε.. πχ βλέποντας ένα ταλαιπωρημένο σκυλάκι στο δρόμο, ή ένα γατάκι με μάτια έτοιμα να εκραγούν από τη φλεγμονή υπάρχει δράση χωρίς επιλογή, δράση χαρούμενη, να φροντίσω το άτυχο ζωάκι.. αντίθετα αν πιανόμουν στην ιδέα του φιλοζωισμού θα έπρεπε να κάνω βόλτες σε όλο το νησί για να βρω ζωάκια που υποφέρουν και να τα βοηθήσω κάτι που θα ήταν πάλι μηχανικό, κουραστικό κοκ.

Φαίνεται ότι κάθε δράση σε σχέση με οτιδήποτε (φίλοι, παιδιά, γονείς, σύντροφοι, κοινωνικές ομάδες, ζώα, μια βόλτα στην εξοχή, εργασία κοκ) είτε γεννιέται από το άμεσο βλέπειν και θα είναι χαρούμενη, ξέγνοιαστη, ανάλαφρη, γεμάτη με μια αίσθηση ομορφιάς, ή από το σκέπτεσθαι και θα γεννάει συναισθήματα διαφόρων αποχρώσεων (οργή, περηφάνια, ικανοποιηση, απογοήτευση κοκ).

Comments

comments

Share
Jorge Kapa

Ο ομιλητής δεν είναι ποτέ σημαντικός, αλλά μπορείς να εξετάσεις το μήνυμα, αν επιθυμείς

No Comments

Post a Comment