logo

Welcome to Wellspring

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.
Working Hours
Monday - Friday 09:00AM - 17:00PM
Saturday - Sunday CLOSED
From Our Gallery
Top
awareness

Μύθοι περί Αποδοχής

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on Twitter

Ένας δημοφιλής μύθος για τον χειρισμό δύσκολων ή δυσάρεστων ψυχολογικών καταστάσεων είναι αυτός της Αποδοχής. Κάποιοι προτρέπουν να αποδεχτούμε ό,τι συμβαίνει, να το δεχτούμε χωρίς να κλαψουρίζουμε, σαν η αποδοχή να είναι κάτι που μπορεί να γίνει, μπορεί και όχι – και ότι για την ειρήνη της ψυχής μας, θα ήταν καλό να αποδεχτούμε την κατάσταση. Συμβαίνει μια λεπτή, διακριτική διαστρέβλωση εδώ: Η προτροπή απευθύνεται στο μυαλό, η προτροπή παρακινεί το μυαλό να αποδεχτεί δυσάρεστες καταστάσεις. Αλλά το ίδιο μυαλό είναι αυτό που έχει tag-άρει, έχει χαρακτηρίσει τις καταστάσεις ως δυσάρεστες και είναι εκ φύσεως αδύνατο να τις αποδεχτεί τώρα ως κάτι το ουδέτερο, ως κατι που απλώς συμβαίνει. Στη συνέχεια ο αγώνας του μυαλού να τις αποδεχτεί ως κάτι neutral γεννάει νέες δυσάρεστες καταστάσεις.

Παραβλέπουμε όμως ένα απλό γεγονός. Η αποδοχή των καταστάσεων, ό,τι ετικέτα και αν τους δίνει το μυαλό, έχει ήδη συμβεί από έναν άλλο “παράγοντα”, την Επίγνωση. Τη στιγμή που λαμβάνει χώρα μια κατάσταση, η Επίγνωση την έχει ήδη κάνει δεκτή, την έχει αποδεχτεί, της έχει επιτρέψει να υπάρχει – αλλιώς η κατάσταση αυτή δεν θα είχε συμβεί. Με άλλα λόγια την στιγμή που για παράδειγμα συμβαίνει μια προσβολή, δεν τίθεται θέμα να την δεχτείς ή όχι, η προσβολή έχει ήδη συμβεί, η αποδοχή της έχει γίνει. Δεν χρειάζεται να εργαστείς με το μυαλό σου για να την δεκτείς. Είτε το μυαλό αγωνιστεί να εναντιωθεί στην προσβολή (“δεν έπρεπε να το πεις αυτό” “ποιος νομίζεις ότι είσαι, δεν σου επιτρέπω”) είτε προσπαθήσει να την αποδεχτεί (“ουφ δεν θα αντιδράσω στην προσβολή, θα την υπομείνω στωικά, πρέπει να αποδεχόμαστε αυτά που συμβαίνουν”) το γεγονός της προσβολής έχει ήδη λάβει χώρα  (αυτή είναι η ουσια της επίγνωσης: το συμβαίνειν, η ενσάρκωση των φαινομένων – η επίγνωση έχει επιτρέψει στο φαινόμενο να συμβεί, το έχει αποδεχτεί) και οποιαδήποτε αντίδραση του μυαλού (θετική/αποδοχη ή αρνητική/εναντίωση) είναι irrelevant, δεν θα αλλάξει το γεγονός.

ΥΓ1: Ο Μύθος της αποδοχής γεννιέται από ένα ιδεολογικό ρεύμα που προκρίνει τη θετική σκέψη έναντι της αρνητικής σκέψης, αλλά όλα αυτά είναι irrelevant!

ΥΓ2: Η επίγνωση φυσικά επιτρέπει, αποδέχεται και τις μετέπειτα αντιδράσεις του μυαλού, αυτή η είναι η φύση της επίγνωσης, να επιτρέπει στα πάντα να συμβούν. Οπότε ούτε για τις μετέπειτα αντιδράσεις του μυαλού, χρειάζεται να κάνει κάτι το μυαλό.

ΥΓ3: Αν κάποιος μπερδεύεται με την έννοια της επίγνωσης, την βρίσκει ασαφή, συγκεχυμένη, μπορεί να αρκεστεί στο αρκετά πιο απλό πρώτο κομμάτι, στο ότι το μυαλό δεν μπορεί να κάνει ένα γεγονός που εκείνο το ταξινόμησε ως αρνητικό, δυσάρεστο να φαίνεται μετά ευχάριστο ή ουδέτερο – οπότε το μυαλό μπορεί να αναπαυθεί, δεν υπάρχει τίποτα να κάνει. Αυτό από μόνο του είναι υπέραρκετο.

Comments

comments

Share
Jorge Kapa

Ο ομιλητής δεν είναι ποτέ σημαντικός, αλλά μπορείς να εξετάσεις το μήνυμα, αν επιθυμείς

No Comments

Post a Comment