logo

Welcome to Wellspring

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.
Working Hours
Monday - Friday 09:00AM - 17:00PM
Saturday - Sunday CLOSED
From Our Gallery
Top
lost time

Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο

Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on Twitter

Παρατηρείτε ότι συνήθως όταν παίρνουμε το δρόμο για τη δουλειά θεωρούμε το χρονικό διάστημα που θα μεσολαβήσει για να φτάσουμε στον προορισμό μας, χαμένο χρόνο, ένα αναγκαίο κακό, μια βαρετή κατάσταση που πρέπει να υποφέρουμε κάθε μέρα; Έτσι κάποιος που ζει σε μια μεγαλούπολη και χρειάζεται μιαμιση ώρα να πάει στη δουλειά του και άλλο τόσο για να γυρίσει σπίτι αντιμετωπίζει ένα τρίωρο της ημέρας του σαν χαμένο χρόνο, μια σπατάλη γεμάτη μποτιλιάρισμα, νεύρα, θυμό και βαρεμάρα.

Βγαίνω από το σπίτι και φτάνοντας στο αμάξι ανακαλύπτω ότι δεν έχω πάρει τα κλειδιά. Τεράστια αγανάκτηση με κυριεύει, γιατί θα πρέπει να ξανακάνω την ίδια διαδρομή χωρίς λόγο. Αυτή η επανάληψη αντιμετωπίζεται και πάλι ως κάτι το δυσάρεστο που με εκνευρίζει. Ό,τι και να γίνει στη διάρκεια της έχω προαποφασίσει ότι θα είναι κάτι το βαρετό.

Κάποιος έχει ένα τροχαίο ατύχημα και ρωτάει να μάθει πόσο καιρο θα πάρει ώστε να ξαναπερπατησεί. Μπορεί να χρειαστούν δύο μήνες. Ο τραυματίας προσαρμόζεται ψυχολογικά θεωρώντας ότι αυτοί οι δύο μήνες θα είναι ένα δυσάρεστο χρονικό διάστημα που θα πρέπει να ανεχθεί, ένα διάστημα που πρέπει να περάσει πονώντας, υποφέροντας, χωρίς να κάνει τίποτα το ευχάριστο, για να ξαναρχίσει να ζει μετά. Με παρόμοιο τρόπο συχνά αντιμετωπίζει και το περιβάλλον του αυτή την κατάσταση.

Άλλος οργανώνει την άδειά του και στο διάστημα που υπολείπεται μέχρι να φτάσει η στιγμή της άδειας που υπόσχεται τέλειες διακοπές δεν κάνει τίποτα άλλο από το να περιμένει πότε αυτή θα έρθει επιτέλους. Αυτός ο άνθρωπος βλέπει την δουλειά του σαν μια αναγκαία αγγαρία που ειναι αναγκασμένος να ζει κάθε μέρα. Η ανάπαυλα των διακοπών, της άδειας, νοηματοδοτεί τη ζωή του.

Ένας φοιτητής ξεκινάει την εξεταστική και ψυχολογικά νιώθει ότι η ζωή σταματάει μέχρι να τελειώσει αυτή η εξεταστική. Κατά τη διάρκειά της μπορεί να μένει κλεισμένος σπίτι, ακόμη και αν δεν διαβάζει, όντας σε μια περίεργη κατάσταση αυτοτιμωρίας που θα λήξει μόνο αφού τελειώσει η εξεταστική.

Κάποιος περιμένοντας κάποιον φίλο σε ραντεβού για καφέ είναι σε κατάσταση αναμονής μέχρι ο φίλος να έρθει, και φροντίζει να περάσει αυτό το χρονικό διάστημα κοιτάζοντας το ρολόι, φυσώντας και ξεφυσώντας. Η ζωή θα ξαναρχίσει μόνο όταν έρθει ο φίλος και κυρηχθεί η έναρξη για τον καφέ. Αν λοιπόν ο φίλος καθυστερήσει, η δυσαρέσκεια θα είναι εξαιρετικά μεγάλη γιατί ακριβώς βιώνουμε την επιμήκυνση αυτού του ενοχλητικού χαμένου χρόνου.

Όταν μαζεύονται πάρα πολλά πιάτα στο νεροχύτη, παίρνω με βαριά καρδιά απόφαση να τα πλύνω. Ξέρω ότι θα αφιερώσω μισή ώρα για να τα πλύνω όλα και να ησυχάσω. Όση ώρα πλένω τα πιάτα ανυπομονώ να τελειώσω και βιάζομαι όσο περισσότερο γίνεται για να τελειώσω μια ώρα αρχύτερα. Ούτε σκέψη για το αν είναι δυνατόν να απολαύσω το πλύσιμο των πιάτων.

Διαπιστώνουμε οτι η κατάσταση αναμονής απλώνεται σε πολύ μεγάλο μέρος της ζωής. Μοιάζει σαν να ζούμε τη ζωή μας περιμένοντας πολύ συχνά, αρκετές ώρες κάθε μέρα ίσως, να ζήσουμε κάποια στιγμή στο μέλλον!

Μπορούμε να αμφισβητήσουμε αυτή την ψυχολογική στάση απέναντι στη ζωή; Μπορούμε να κοιτάξουμε με αθώα περιέργεια όλο αυτό τον υποτιθέμενα χαμένο, σαν ένα άγνωστο, παράξενο φρούτο που μπορεί να κρύβει μπόλικη νοστιμία μέσα του. Ή είναι κάτι αυτό που δεν θέλουμε καν να αγγίξουμε;

Comments

comments

Share
Jorge Kapa

Ο ομιλητής δεν είναι ποτέ σημαντικός, αλλά μπορείς να εξετάσεις το μήνυμα, αν επιθυμείς

No Comments

Post a Comment