Συζητάμε για τη βία, το μίσος, τη ζήλια, τον ρατσισμό κλπ και ακούγονται συνέχεια φράσεις όπως “μα είναι στο dna μας να είμαστε βίαιοι”, “δεν νομίζω ότι ο φόβος είναι κακός”, “σε τέτοια κοινωνία, είναι απαραίτητο να σαι σκληρός για να επιβιώσεις” “λυπάμαι αλλά δεν είμαι ο βούδας”, “η ζήλια είναι κάτι φυσικό, υπάρχει και στα κοάλα”.
Υπάρχει η βεβαιότητα της στιγμής. υπάρχει η βεβαιότητα ότι αυτή τη στιγμή βρίσκεται μπροστά μου ένα μόνιτορ. ότι αυτή τη στιγμή υπάρχει ζήλια ή καχυποψία. Αυτή η βεβαιότητα είναι ανεξήγητη, δεν μπορεί να αποδειχθεί και δεν χρειάζεται να αποδειχθεί, γιατί ίσως καταστραφεί. Αυτή η βεβαιότητα...
Παραφράζοντας κάτι που είπε κάποιος..
“Ο χρόνος είναι ο παράγοντας του φόβου και της σκέψης, η σκέψη και ο φόβος δεν υπάρχουν χωρίς το χρόνο οπότε εάν δεν αλλάξετε τώρα, δεν θα αλλάξετε ποτέ. Είναι συνεχής αναβολή.”
Όταν γνωρίζω ότι υπάρχει επίγνωση, η επίγνωση δεν υπάρχει πια. Αυτή η γνώση είναι απλώς μια σκέψη για την προηγούμενη στιγμή, που η επίγνωση έλαβε χώρα. Παρατήρηση αυτής της σκέψης γεννά καινούρια επίγνωση...
Υπάρχει κάποιο σύστημα εκπαίδευσης που μπορεί να κάνει το παιδί ελεύθερο, ζωντανό, ευφυές; Προφανώς όχι.
Κάθε σύστημα βασίζεται τουλάχιστον σε μια παγιωμένη μορφή λειτουργίας, ίσως κάποιους κανόνες, πρόγραμμα, συγκεκριμένες δραστηριότητες, όρια.