Αυτό που βιώνεται συχνά είναι επίγνωση κάποιου αντικειμένου (επίγνωση του θυμού, επίγνωση του σύννεφου κλπ). Ίσως είναι ενδιάφέρουσα η ερώτηση αν είναι δυνατόν να υπάρχει απλώς επίγνωση (χωρίς αντίκείμενο).
Ίσως ο Χρόνος δεν είναι τίποτα άλλο από τη σκέψη που συνδέει δυο ή περισσότερες στιγμές μέσω θεωριών αιτιότητας και (νομίζω) θεωριών τυχαιότητας. O Χρόνος υπονοεί διάρκεια, συνέχεια, στατικότητα, σταθερότητα και μόνο η σκέψη μπορεί να επινοήσει αυτά τα χαρακτηριστικά.
Υπάρχει φόβος μην χάσω τη δουλειά μου, τη γυναίκα μου, φόβος των γηρατειών, φόβος μην μείνω μόνος, φόβος για τους μετανάστες, φόβος για τους αστυνόμους κλπ. Κάθε μικρούλης φόβος έχει το περιεχόμενό του. Αλλά όλοι οι φόβοι έχουν μια κοινή, όμοια κίνηση, μια κοινή αίσθηση, μια κοινή ενέργεια.