Ο Ζάχος και το κόκκαλο

Δίνω ένα κόκκαλο του Ζάχου! Ο Ζάχος το αρπάζει, τρέχει γύρω γύρω στην αυλή του, βρίσκει μια γωνία και με μανία αρχίζει να σκάβει! Σκάβει όσο το δυνατόν γρηγορότερα, για να προλάβει να το κρύψει πριν τον δουν. Υπάρχει μπόλικη αγωνία, μπόλικο δράμα. Εντωμεταξύ εγώ είμαι έξω από την αυλή του και τον κοιτάζω, σε αυτή την αγωνία και μου φαινεται τόσο αστείο (αλλά με ένα ανάλαφρο, αυθόρμητο, όχι πικρόχολο τρόπο), που αγωνίζεται τόσο σκληρά να κρύψει το κόκκαλο ενώ εγώ βλέπω το σημείο που κρύβει το κόκκαλο.