Σχολείο Δάσους: Το πρώτο αίμα

Δραματικός ο τίτλος και πάλι! Τα πράγματα δεν ήταν όμως καθόλου δραματικά. Στην προχτεσινη εξόρμησή μας στο Λωβοκομείο κάναμε μια από τις πιο hardcore περιπλανήσεις μας, ανεβήκαμε σε πολύ δύσκολα σημεία, με παιδιά  που ήταν 4 και 5 χρονών (και μεγαλύτερα). Ήταν από τα πιο όμορφα σχολεία δάσους, τα παιδιά ούτε μαλώνανε, ούτε φωνάζανε, ούτε χτυπιόταν, ήθελαν μόνο να εξερευνήσουν, και ήταν τόσο απορροφημένα διότι η περίσταση ήταν (εκτός από συναρπαστική) δύσκολη, απαιτητική και χρειαζόταν να βάλουν όλη τους την προσοχή. Γιατί ξέρετε, τα παιδιά από τη στιγμή που έχει καλλιεργηθεί αρκετά η (πλαστή) συνείδηση του ατομικού εαυτού (είμαι ένα σώμα/μυαλό) δεν θέλουν να χτυπάει το σώμα και προσπαθούν να το αποφεύγουν. Εμείς οι ενήλικες ήμαστε κοντά τους και τους βοηθούσαμε όσο μπορούσαμε ώστε να τα καταφέρουν στις αναβάσεις και καταβάσεις. Πολύ συναρπαστική εμπειρία, χωρίς πανικούς και αγωνίες.