Αυτές τις μέρες γίνεται μεγάλη κουβέντα για το πόσο άδικα τιμωρεί η Ελληνική Δικαιοσύνη. Και αναρωτιέμαι και πάλι για την αξία και τη λογική της Τιμωρίας. Και της δικαιοσύνης!
Εδώ και χρόνια αδυνατώ να αδιαφορήσω για τις απορίες που πετάγονται από μόνες τους κάθε φορά που τίθεται στη συζήτηση το θέμα των νόμων, των θεσπισμένων κανόνων που προβλέπουν τι ειναι αποδεκτό και τι όχι και προβλέπουν ποινές για ο,τι ξεφεύγει από τα αποδεκτά. Αναρωτιέμαι ποια ειναι στ’ αλήθεια η επίδραση του νόμου στον άνθρωπο.
Μετάφραση του ημερολόγιου που είχα γράψει στα αγγλικά πριν 3 χρόνια με αφορμή τα 30 χρόνια από τον θάνατο του Τζιντού Κρισναμούρτι – αν το έγραφα τώρα νομίζω ότι δεν θα εμφανιζόταν τα ίδια λόγια αλλά τι σημασία έχει:
“Μερικοί από εσάς ίσως γνωρίζετε τον Τζιντού Κρισναμούρτι. Ήταν ένας Ινδός που έζησε από το 1895 ως το 1986 αλλά δυσκολεύομαι να πω πολλά πράγματα γι αυτόν.. δεν ήταν γκουρού δεν ήταν δάσκαλος του ζεν, δεν ήταν δάσκαλος (υπονοώντας ότι οι υπόλοιποι είναι μαθητές) ή κάτι παρόμοιο. Στην πραγματικότητα ήταν .. τίποτα.
Είμαι σε ένα ήσυχο καφέ! Δίπλα μου έρχονται ο πατέρας και το παιδί του, ένα κορίτσι 3 χρονών, χαμογελαστό, ζωντανό, ζωηρό, με οξεία φωνή. Το παιδί ξεκαρδίζεται, ο μπαμπάς του είναι χαμογελαστός, φαίνεται ο ένας να απολαμβάνει την παρέα του άλλου.