Αν ρωτούσαμε τα 7.5 δισεκατομμύρια ανθρώπων και αν αυτοί απαντούσαν ειλικρινά στο ερώτημα “έχετε ποτέ βιώσει την εμπειρία του θανάτου του Εαυτού σας;” η απάντηση θα ήταν “όχι”. Κανείς ποτέ δεν έχει βιώσει το Τέλος/θάνατο του Εαυτού.
“Γέμισε η χώρα από άτομα που ανησυχούν συνεχώς και για τα πάντα. Ανησυχούν για τον αέρα, το νερό το χώμα, για εντομοκτόνα, ζιζανιοκτόνα, πρόσθετα τροφίμων, καρκινογόνα, για το ραδόνιο τον αμίαντο, τη σωτηρία των ειδών υπο εξαφάνιση. Η διάσωση των ειδών σε κίνδυνο είναι μια υπεροπτική προσπάθεια ελέγχου της Φύσης. Είναι αλαζονική παρέμβαση! Η κύρια αιτία στο όλο μας μπλέξιμο! Κανένας δεν το αντιλαμβάνεται; Παρέμβαση στη φύση! Πολύ πάνω από το 90% των ειδών που πέρασαν από τον πλανήτη έχουν χαθεί! Απλά εξαφανίστηκαν! Αυτό κάνει η φύση! Σήμερα εξαφανίζονται με ρυθμό 25 είδη τη μέρα. Ανεξάρτητα από τις δικές μας συμπεριφορές! Αφήστε τα να φύγουν με χάρη! Αφήστε ήσυχη τη Φύση! Δεν έχουμε κάνει αρκετά; Είμαστε αυτάρεσκοι, όλοι τώρα πάνε να σώσουν κάτι! Σώστε τα δένδρα, σώστε τις φάλαινες, σώστε τα σαλιγκάρια, σώστε τις μέλισσες. Και η μεγαλύτερη αλαζονία: Σώστε τον πλανήτη! ΤΙ; Μου κάνουν πλάκα αυτοί οι μαλάκες; Δεν ξέρουμε πως να φροντίσουμε τους εαυτούς μας! Εδώ δεν νοιαζόμαστε ο ένας για τον άλλον. Και θα σώσουμε τον κωλοπλανήτη;
Ακούγοντας τον Ιμάμη να ψάλλει με όλη του τη δύναμη, με φοβερό πάθος, σκέφτηκα αυτο το αλλόκοτο παιχνίδι που παίζει ο άνθρωπος με το μυαλό του. Ο άνθρωπος ψάχνει κάτι ανώτερο από εκείνον. Ψάχνει κάτι ανώτερο με μόνο εργαλείο αυτό που θεωρεί ως κατώτερο, το ίδιο του το μυαλό. Ψάχνοντας κάτι το ανώτερο με εργαλείο το κατώτερο δεν μπορεί εξ ορισμού να βρει τίποτα. Και μπροστά σε αυτή τη φοβερή αδυναμία, σε αυτή την αδιαμφισβήτητη ματαιότητα, αντιδρά, αντί να ησυχάσει, να αναπαυθεί.
Για όλα αυτά που φαινομενικά απειλούν την σωματική υγεία μας, αλλά και για όλα αυτά που απειλούν την ψυχολογική υγεία μας, για όλα τα βάσανά μας, διαλέγουμε συνήθως το δρόμο της αντίστασης. Η αντίσταση εκφράζεται ποικιλοτρόπως, με διακριτικές ή πιο χοντροκομμένες αντιδράσεις. Ε λοιπόν, μοιάζει πολύ σαν η Αντίσταση να είναι η πιο ζωτική πηγή που τροφοδοτεί, γιγαντώνει αυτό στο οποίο θέλουμε να αντισταθούμε.
Ξοδεύουμε μεγάλο μέρος της ζωής μας σε κατάσταση βαρεμάρας. Και κάποιος θα έλεγε ότι η βαρεμάρα είναι ένα μεγάλο ψυχολογικό πρόβλημα του ανθρώπου. Όμως ίσως δεν είναι καθόλου έτσι.
Συζήτησα κάμποσο τις προηγουμενες μέρες με θεραπευτες, θεραπευόμενους, αθεράπευτους και βρήκαμε ότι κάθε ανάλυση μιας συμπεριφοράς, μπορει να δώσει μόνο μια εικασία, μια υπόθεση για το ποια είναι η αιτία της, ποια είναι η ρίζα της. Αν αυτή η υπόθεση με κάνει να νιώθω καλύτερα...