Κάποιος μπορεί να δοκιμάσει πολλά πράγματα.. να δοκιμάσει να μυρίσει το γρασίδι, τη βροχή, το πεύκο, να νιώσει τα πόδια του να περπατούν στην άμμο,να αισθανθεί τα ακροδάχτυλά του ή τον αυχένα του, να αφουγκραστεί τους ήχους πίσω από τους ήχους μέχρι να ακούσει τον...
Είναι έτσι;
Ένα μικρό γατούλι σκοτώνεται. Το γεγονός του σκοτωμένου ζώου όταν ειδωθεί από τα μάτια μου δημιουργεί μια οπτική αίσθηση (μια εικόνα). Αυτή η οπτική αίσθηση με κάποιο τρόπο αναζητά σύνδεση με το περιεχόμενο της συνείδησής μου (τις ιδέες μου, τις απόψεις μου κλπ). Και όντως βρίσκει μια σύνδεση.. κουβαλάω τις ιδέες ότι “τι κρίμα να πεθαίνει ένα μικρό ζώο”, “πόσο να υπέφερε άραγε”, “έχασε την ευκαιρία να ζήσει τη ζωή” και αυτό το οπτικό ερέθισμα τις ενεργοποιεί.. και οι αντίστοιχες σκέψεις με πλημμυρίζουν. Αυτές φτιάχνουν αντίστοιχα συναισθήματα θλίψης κλπ που έχουν αφήνουν το σημάδι τους και στο σώμα μου (πόνος στο στομάχι, αύξηση των χτύπων της καρδιάς).
Γνωρίζουμε κάποιον και φαίνεται ενδιαφέρον τύπος. Αρχικά τυχαία συναναστρεφόμαστε κάποιες φορές και ενθουσιάζομαστε. Βάζουμε την ετικέτα “περνάω πολύ όμορφα μαζί του”. Επιδιώκουμε την παρέα του, όσο το δυνατόν περισσότερο. Αυτός είναι άνθρωπος σαν όλους τους άλλους, έχει καλές και κακές στιγμές, αλλά ακόμη και οι κακές του στιγμές φαίνονται χαριτωμένες.
Υπάρχει μεγάλη ομορφιά στο να παρατηρείς τους ήχους. Δεν μιλώ μόνο για τους φυσικούς ήχους. Να παρατηρείς κάθε ήχο που συμβαίνει. Οι ήχοι συμβαίνουν κάπως αναπάντεχα και ταυτόχρονα. Ομιλίες από διάφορους ανθρώπους μπλέκονται, το τιτίβισμα ενός πουλιού εισβάλει ξαφνικά, ενώ στο παρασκήνιο οι δείκτες ενός ρολογιού φτιάχνουν ένα συνεχές ηχητικό χαλί. Αξάφνου ένας σκύλος γαβγίζει σε ένα γατούλι και ένα τριζόνι αποφασίζει ότι θέλει να πει το τραγούδι του.