Τις τελευταίες μέρες δόθηκαν στον γράφοντα ευκαιρίες να παρατηρήσει τον σωματικό πόνο.. πιο ήπιες αλλά και πιο έντονες εκδοχές του. Έγιναν αντιληπτά αρκετά ενδιαφέροντα πράγματα. Πρώτα θα ήθελα να μιλήσω για την ικανότητα για ελεύθερη παρατήρηση, για να περιγράψω στη συνέχεια πως αυτή επιδρά στον σωματικό πόνο.
Χρειάζεται φοβερή ζωτικότητα για να μπορέσουμε να δούμε αυτό που συμβαίνει κάθε στιγμή, να μείνουμε με το γεγονός. Χρειάζεται φοβερή ενέργεια, η οποία συνήθως σπαταλιέται στο να προσπαθούμε να διαφύγουμε από αυτό.
Ένας φίλος μου επιτίθεται λέγοντάς: “είσαι τρομερά εγωιστής, όλο τον εαυτό σου σκέφτεσαι, θες πάντα να γίνεται το δικό σου” και εγώ θυμώνω με την επίθεσή του.
Παντού γύρω μας βλέπουμε ανθρώπους να λαχταρούν λίγη αγάπη. Ψάχνουν να βρουν ανθρώπους να τους αγαπήσουν. Ζητούν από τους γονείς τους αγάπη, από τους φίλους τους, από τα παιδιά τους, από τον σύντροφό τους. Δυο ερωτήματα έρχονται στο μυαλό του γράφοντος. Γιατί ζητούν την αγάπη; Τι τους λείπει; Και το δεύτερο: είναι όντως η αγάπη αυτό που ψάχνουν;
Είναι δυνατόν κάποιος να νιώθει χωρίς επιλογή; Να αισθάνεται τις σκέψεις και τα συναισθήματα χωρίς να τα ελέγχει, χωρίς να επεμβαίνει σε αυτά, χωρίς ικανοποίηση ή απογοήτευση; Να παρατηρεί γύρω του χωρίς να επιλέγει να εστιάσει στο ασυνήθιστο ή στο όμορφο, ή να αποφεύγει το άσχημο; Να ακούει τους ήχους,τις ομιλίες χωρίς να κρίνει, χωρίς να συμφωνεί ή να διαφωνεί, χωρίς να προσπαθεί να καταλάβει;
Οι άνθρωποι συμπεριλαμβανομένου του γράφοντος πιστεύουν. Πιστεύουν σε διάφορες ιδέες και πρόσωπα. Άλλοι πιστεύουν στο χριστιανισμό, άλλοι στον κομμουνισμό, άλλοι πιστεύουν στο έθνος τους.. άλλοι πιστεύουν στον Βούδα ή στον Κρισναμούρτι ή στον εαυτό τους. Άλλοι πιστεύουν στη δύναμη του ρεϊκι ή μιας τεχνικής διαλογισμού. Άλλοι πιστεύουν στον τάδε πολιτικό ηγέτη. Αλλοι στην ιδέα της ειρήνης ή της αγάπης.
Οι άνθρωποι χρησιμοποιούν το χρόνο τους κάνοντας διάφορες δραστηριότητες. Κάποιες από αυτές γίνονται επειδή φέρνουν ευχαρίστηση και κάποιες άλλες επειδή υπάρχει υποχρέωση να γίνουν. Για να φέρουν σε πέρας όλες αυτές οι δραστηριότητες, καταναλώνουν πολύ ενέργεια. Υπάρχει μια μάλλον κραταιά άποψη ότι αν κάτι είναι ευχάριστο, δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην το κάνω. Και υπάρχει μια επίσης κραταιά άποψη ότι σε αυτή τη ζωή θα κάνουμε και πράγματα που δεν θέλουμε, γιατί έτσι πρέπει ή γιατί δεν έχουμε επιλογή. Ο γράφων θέλει να εξετάσει αυτές τις ιδέες/απόψεις και να εξετάσει πόσο σημαντικό είναι να κάνει κάποιος κάτι για τη χαρά αυτού του πράγματος.
Αφορμή τούτου του ποστ ήταν ένα περιστατικό στην παραλία. Ο γράφων απολάμβανε την δροσιά της θάλασσας, ένα ήσυχο πρωινό. Ξαφνικά εμφανίζονται δίπλα του μια κυρία με το 3χρονο παιδί της. Η κυρία ήταν θορυβώδης. Απαιτούσε από το παιδί να υπακούει στις προσταγές της, ουρλιάζοντας. Ακούστηκαν πάρα πολλά “ΜΗ”, “ΜΙΛΗΣΑ”, “Μην με εκνευρίζεις γιατί θα γίνει χαμός”. Σίγουρα υπάρχει κίνδυνος για ένα παιδί μέσα στο νερό, αν δεν ξέρει να κολυμπάει. Αυτό είναι γεγονός. Όπως γεγονός είναι και η βαρεμάρα, σκληράδα και αγανάκτηση στο πρόσωπο της κυρίας (η παραπάνω φράση δεν υπονοεί κριτική).